Апак авылы халкы газета-журналларны вакытында ала

 Без аның белән халык җыенына баргач күрештек. Авыл клубында урнашкан почта бүлеге алдында таратасы газета-журналларны, хат-хәбәрләрне барлый, җайлап, зур сумкасына тутыра иде ул.

Өлкән яшьтәге көмеш чәчле апаның, беркемне күрми – үз эшенең эченә кереп китеп, әллә ничә төрле эш белән мәш килүен озак карап торып булмады, сүз каттым:

–       Исәнмесез, аңлавымча, сез – хат таратучы?

–       Әйе, менә бүген килгәннәрне хуҗаларына җиткерергә әзерләнәм.

–       Яшегезне сорамыйм, шулай да бераз чамалыйм, авыр түгелме бу эш сезгә?

–       Ююююк, рәхәтләнеп йөрим. Хәрәкәттә-бәрәкәт, дия-дия чабам. Эшләмичә өйдә генә торасы килми. Пенсиягә чыккач, бераз утырып карадым да, менә яңадан алындым әле. Әти-әниләрем дә почтада эшләгән кешеләр иде минем. Әлеге эш кечкенәдән таныш, шуңа яратам да, – ди ул өлкәннәргә хас бер тартыну катыш сөенеч белән.

–       Атнага ничә тапкыр таратасыз инде?

–       Өч. Пенсияләр килгәндә, 15-16 шар көн рәттән авыл әйләнгән чаклар да күп. Зарланмыйм, йөри алганыма шөкер итәм, – дип елмая тормышыннан да, эшеннән дә канәгать Халидә Хатыйп кызы.

7 дистә еллык тәҗрибәсе булган бу ападан әле тагын әллә ниләр сорарга була иде, әмма, эш кешесен тоткарларга яхшысынмыйча, әңгәмәбез шул урында өзелде.

Шунысын да әйтеп үтәргә кирәк: алдагы елларда бераз ябылып та торган почта бүлеге яңадан тулы көчкә эшли. Халык күп төрле газета-журналлар алдыра. Почта мөдире, хат таратучы һәм авыл җирлеге башлыгы бу өлкәдә бергәләп хезмәт куя. Алга куелган максат-бурычларны тормышка ашыруда да җирлек башлыгының тырышлыгы зур.